સરસ રચનાઓ.

મારા પિતા પોષ્ટ માસ્તર હતા અને ત્યારે ક્યારેક લાગતું કે પોષ્ટમાસ્તર કરતાં ય ટપાલીની કિમંત વધુ હતી. 
આજે તો ઈ મેઈલ,એસએમએસ, અને ફોનથી ટપાલી ભુલાય રહ્યો છે એટલું જ નહિ પણ અહિં અમેરિકામાં તો એની નોકરી પણ જોખમમાં મુકાય ગઈ છે અને અમેરિકાના ઈતિહાસમાં પ્રથમ વાર ટપાલીઓને લે-ઑફ મળવાના ભણકારા વાગી રહ્યા છે!

મને પણ યાદ નથી કે મેં ક્યારે છેલ્લો પત્ર લખેલ. 

પત્ર લખવાની એક કળા હતી તે એસએમએસે છીનવી લીધી છે. અને જુઓને આપે  પણ નાના કાવ્યો જ લખ્યા એ પણ જાણે એસએમએસની ભાષામાં! 

ચાલો હજુ ય ટપાલી કોઈકને તો યાદ છે. મારે બંધ કરવું પડશે 

મારી વાઈફનો એસએમએસ છે: ILU...

ને મારે લાંબો જવાબ આપવાનો છે. જે હું આખી જિંદગી આપતો આવ્યો છું તો ય એને સમજાતો નથી. અને મારાથી સમજાવાતો નથી!