Skip to content

તે જ ક્ષણથી

પહેલાં
હું માના ખોળામાં માથું મુકતી,
તે હાથ ફેરવતી પ્રેમથી
ને
હું શાંતિથી સૂઇ જતી.

હવે મને સમય નથી મળતો
કલાકો સુધી
કોમ્પ્યુટરની આંખોમાં આખોં પરોવી
પ્રેમાલાપ કરુ છું
ને થાકી જાઉં છું ત્યારે
કી-બોર્ડની છાતી પર
માથું મૂકીને સૂઇ જાઉ છું;

ને અચાનક
એલાર્મ રણકી ઉઠે છે,
થાય છે
કે એને ચાવી આપવાનું જ
બંધ કરી દઉં??

[પ્રકાશિત : કવિલોક – માર્ચ-એપ્રિલ ૨૦૦૭]

Published inઅછાંદસ કાવ્યોપ્રકાશિત કાવ્યો

11 Comments

  1. Pathik Shah Pathik Shah

    nice one

  2. સરસ મજાનું કાવ્ય.. રોજની ક્રિયાને મજાના તંતુથી લપેટી..

  3. manoj thaker manoj thaker

    Fine, but you should sleep on bed when you are tired.

    Manoj Thaker

  4. bhav patel bhav patel

    poetry is weak, metaphor is not strong,try your best next time.

  5. Tejal Thakkar Tejal Thakkar

    good one

  6. girish joshi girish joshi

    good

  7. સરસ રચના…

    ગયા વર્ષ સુધી હું પણ કૉમ્પ્યુટર જ લખતો-બોલતો હતો… સાચી જોડણી છે: કમ્પ્યૂટર…

  8. Kajal Kajal

    Nice

  9. himanshu patel himanshu patel

    nice poetry

  10. nayan panchal nayan panchal

    સરસ રચના.
    હું કંઈ કૉમ્પયુટર જોડે પ્રેમાલાપ નથી કરતો, તે તો મારી પત્ની જેવુ છે જેની સામે મારે ઘણીવાર હાથ પણ જોડવા પડે છે.

    નયન

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

© 2009-2020 - Vasantiful - All rights reserved
error: Content is protected !!